دوستانی داشتم که توی همون 15-16 سالگی در حد مرگ عاشق میشدن

به هم میزدن

و در حد مرگ هم افسردگی میگرفتن

و من این وسط فازشونو نمیفهمیدم.چطوری؟؟!

حالا گفتن عشق سن و سال و جنسیت و این چرت و پرتا نمیشناسه ولی بازم برام قابل درک نبود

و یا از اون بدتر صدتا دوست پسر عوض میکردن اونم توی دوران راهنمایی-دبیرستان

که چی؟زندگیت همینه؟میخوای بین این ادمایی که میان و میرن ونبال کی بگردی؟

و وقتی وارد یه مدرسه مذهبی شدم اوضاع تغییر کرد.ایندفعه دوست پسر نداشت.شوهر میکردن !!

توی دوم دبیرستان یکی دوتا از همکلاسیام ازدواج کردن

توی سوم هم همینطور

و من تازه فهمیدم که یکیشون تازه نامزدیشو بهم زده.بعد از کلی مراسم و هدیه و رفت و امد و تعریف کردنا...

فکر کن توی 17 سالگی هم عقد کنی هم طلاق بگیری (البته امیدوارم کار به اینجاها نکشه)

فاز اینا رو هم درک نمیکنم.البته غیر یکی دوتاشون که خوب کردن به نظرم.پدرشونو از دست داده بودن و خب یه سری مشکلات براشون پیش اومده بود.امیدوارم الان راحت باشن از این نظر...

اصلا به من چه :|